غزل ۴۸۰۳ - سبک ز سینه ما ای غبار غم برخیز

سبک ز سینه ما ای غبار غم برخیز
ز همنشینی ما می کشی الم برخیز ۱

سر قلم بشکن، مهر کن دهان دوات
به این سیاه دلان کم نشین و کم برخیز ۲

گذشتن از سر گنج گهر سخاوت نیست
کریمی از سر آوازه کرم برخیز ۳

کلید گلشن فردوس دست احسان است
بهشت می طلبی از سر درم برخیز ۴

بدار عزت موی سفید پیران را
ز جای خویش به تعظیم صبحدم برخیز ۵

درین دو وقت، اجابت گشاده پیشانی است
دل شب از نتوانی سپیده دم برخیز ۶

گرفت دامن گل شبنم از سحر خیزی
زگرد خواب بشو دست و رو، توهم برخیز ۷

امید فتح و ظفر هست تا علم برجاست
فروغ صبح نخوابانده تا علم برخیز ۸

درین جهان نبود فرصت کمربستن
زخاک تیره کمر بسته چون قلم برخیز ۹

به فکر دوست به بالین گذار سر صائب
چو آفتاب ز آغوش صبحدم برخیز ۱۰