غزل ۴۸۰۴ - به اختیار ز نزهت سرای جان برخیز

به اختیار ز نزهت سرای جان برخیز
گران نگشته ازین خاک آستان برخیز ۱

گره مشو به دل خاک تیره چون قارون
چوعیسی از سر این تیره خاکدان برخیز ۲

چو تخم اشک ممان از فسردگی در خاک
چو آه گرم شو از سینه جهان برخیز ۳

اجل نیامده جان را به طاق نسیان نه
روان نگشته قضا از سر روان برخیز ۴

دمادم است که در خرمن تو افتاده است
ز زیر تیغ شرربار کهکشان برخیز ۵

ز گریه دل شب، روی شمع نورانی است
تو نیز شب به دو چشم شررفشان برخیز ۶

مده ز دست گریبان غنچه خسبی را
گل صباح، گل از بستر گران برخیز ۷

تلاش عالم بالای خاکساری کن
به صدر اگر بنشینی، ز آستان برخیز ۸

نفس شمرده زدن صبح را جوان دارد
توهم شمرده نفس خرج کن، جوان برخیز ۹

پل شکسته به سیلاب برنمی آید
ز راه اشک من ای طاق کهکشان برخیز ۱۰

محک چه صرفه برد از زر تمام عیار؟
ز پیش راه من ای سنگ امتحان برخیز ۱۱

منه به دوش عصا بار ناتوانی خویش
شراب کهنه به دست آور و جوان برخیز ۱۲

زبان طرز نظیری است صائب این مصرع
که پیش ازان که نگردیده ای گران برخیز ۱۳