غزل ۴۸۰۷ - زان چهره خط قیامتی انگیخته است باز

زان چهره خط قیامتی انگیخته است باز
رنگی برای بردن دل ریخته است باز ۱

بس ملک دل که زیر نگین آورد ترا
زین لشکری که خط تو انگیخته است باز ۲

هر چند خط صلای خزان داد در چمن
برگ نشاط بر سر هر ریخته است باز ۳

زان لب هنوز می شکند یک جهان خمار
زان زلف خوشه های دل آمیخته است باز ۴

دارد سر خرابی دلهای خونچکان
مشکی لبش به باده برآمیخته است باز ۵

از رفت و روی آه محال است کم شود
مشکی که بر دلم خط او بیخته است باز ۶

هر فتنه ای که در شکن زلف جای داشت
در گوشه های چشم تو بگریخته است باز ۷

هر چند خط به حسن تو آورده است زور
پیوند دل ز موی تو نگسیخته است باز ۸

گر شد شکسته زلف تو، هرمو ز خط سبز
در دست حسن خنجر آهیخته است باز ۹

صائب ز وصف خط و رخ او درین غزل
ایمان و کفر را به هم آمیخته است باز ۱۰