غزل ۴۸۰۹ - با عشق او ز هر دو جهانیم پاکباز

با عشق او ز هر دو جهانیم پاکباز
ما از دو خانه همچو کمانیم پاکباز ۱

از خاک منت گل بی خار می کشیم
با آن که همچو آب روانیم پاکباز ۲

از زخم خار شکوه نفهمیده ایم چیست
چون ماهیان ز تیغ زبانیم پاکباز ۳

آهی است سرد در جگر آتشین ما
از برگ عیش همچو خزانیم پاکباز ۴

آیینه ایم لیک ز حیرت درین بساط
از نقش دلفریب جهانیم پاکباز ۵

چون سینه گشاده مستان ساده لوح
از خرده های راز نهانیم پاکباز ۶

زان همچو شبنمیم درین بوستان عزیز
کز رنگ و بوی باغ جهانیم پاکباز ۷

زان بی نشان به نام قناعت نموده ایم
هرچند ما ز نام ونشانیم پاکباز ۸

صائب اگر چه هیچ نداریم در بساط
از چشم و خاطر نگرانیم پاکباز ۹