غزل ۴۸۱۰ - باشد ز زلف آن رخ چون لاله بی نیاز

باشد ز زلف آن رخ چون لاله بی نیاز
از دامن است شعله جواله بی نیاز ۱

ماه تمام رابه معرف چه حاجت است ؟
آن حسن کامل است ز دلاله بی نیاز ۲

از خط گزیر نیست رخ همچو ماه را
ماه تمام اگر شود از هاله بی نیاز ۳

دانسته ام عیار دل سخت یار را
مستغنیم ز گریه و از ناله بی نیاز ۴

حاجت به خلق، سوخته جانان نمی برند
از مرهم است داغ دل لاله بی نیاز ۵

این شکر چون کنم که لب تشنه مرا
از آب کرد ساغر تبخاله بی نیاز؟ ۶

کام کسی که شهد قناعت چشیده است
باشد ز ناز شکر بنگاله بی نیاز ۷

منت مکش ز سرمه که آن چشم خوش نگاه
در بردن دل است ز دنباله بی نیاز ۸

بر رهنورد شوق گران است برگ گل
اشک روان ماست ز پرگاله بی نیاز ۹

صائب ز غم منال که یک دیدن رخش
دل را کند ز شادی صد ساله بی نیاز ۱۰