غزل ۴۸۲۵ - درد پیری را جوانی می کند درمان و بس

درد پیری را جوانی می کند درمان و بس
آه کاین درمان نباشد در دکان هیچ کس ۱

در بیابان طلب چون گردباد از ضعف تن
گرد می خیزد زمن تا راست می سازم نفس ۲

از فغان و ناله خود دربیابان طلب
حاصلی غیر از غبار دل ندارم چون جرس ۳

عندلیب دوربینی کز خزان داردخبر
دربهاران بر نمی آرد سر از کنج قفس ۴

حرص رابسیاری نعمت نسازد سیر چشم
می زند درشکرستان دست خود بر سر مگس ۵

دل چو روشن شد کند کوتاه دست نفس را
پرتو مهتاب با دزدان کند کار عسس ۶

تازه رو را درنظرها اعتبار دیگرست
صرف می گردد به عزت میوه های پیشرس ۷

حرص از آب و علف سیری نمی داند که چیست
اشتهای شعله را هرگز نسوزد خارو خس ۸

نفس چون مطلق عنان گردید طغیان می کند
این سگ دیوانه راکوتاه کن صائب مرس ۹