غزل ۴۸۴۹ - از زلف کافر تو نجسته است هیچ کس

از زلف کافر تو نجسته است هیچ کس
قید فرنگ رانشکسته است هیچ کس ۱

از خود برون نیامده نتوان به حق رسید
گوهر به چشم بسته نجسته است هیچ کس ۲

غیر از سپند خال که رو سخت کرده است
در آتش این چنین ننشسته است هیچ کس ۳

با زاهد فسرده مگو حرف درد و داغ
نان در تنور سرد نبسته است هیچ کس ۴

پرهیز چون کنم ز می ایام نوبهار؟
ازآب خضر دست نشسته است هیچ کس ۵

غیر از قبا کسی ز اسیران سینه چاک
بر قامت تو بند نبسته است هیچ کس ۶

جز خط دل سیاه که آن زلف راشکست
بال و پر هما نشکسته است هیچ کس ۷

جز من که مایلم به دهان و میان تو
دل رابه هیچ و پوچ نبسته است هیچ کس ۸

یک مو نمانده است تعلق به جان مرا
این رشته را چنین نگسسته است هیچ کس ۹

زین سرکشان که دعوی زورآوری کنند
شاخ غرور رانشکسته است هیچ کس ۱۰

در هیچ ذره نیست که شوری ز عشق نیست
صائب ز قید عشق نجسته است هیچ کس ۱۱