غزل ۴۸۶۸ - تاتوان دزدید سر در جیب خود سرور مباش

تاتوان دزدید سر در جیب خود سرور مباش
می توان گردید تا از پیروان رهبر مباش ۱

تا کسی انگشت نگذارد به حرفت چون قلم
خودحسابی پیشه خود ساز، سر دفتر مباش ۲

در حضور اهل دل چون گل سراپا گوش شو
پیش اهل حال چون سوسن زبان یکسر مباش ۳

از زبان خوش چو جوهر ریشه در دلها دوان
تشنه خون کسان چون تیغ بدگوهر مباش ۴

تیغ را جوهر بود به از نیام زرنگار
گر ز ارباب کمالی، بسته زیور مباش ۵

تشنگان رامی دهد تسکین به آب خشک خویش
در مروت از عقیق سنگدل کمتر مباش ۶

تیرگی در آستین دارد لباس عاریت
چون مه ناقص به نور دیگری انور مباش ۷

سکه از بهر روایی پشت بر زر کرده است
زاهدان را معتقد از ترک سیم و زر مباش ۸

می توان تا شد بیابان مرگ از درد طلب
نقش بالین و غبار خاطر بستر مباش ۹

صبح نزدیک است، نور شمع می گیرد هوا
بیش ازین ای بیخبر در بند بال و پر مباش ۱۰

گر درین دریا نگردی بال و پر چون بادبان
سنگ راه کشتی سیار چون لنگر مباش ۱۱

تا به خون خود نسازی تشنه صائب خلق را
از رگ گردن به چشم مردمان نشتر مباش ۱۲