غزل ۴۹۲۴ - ز سوز سینه پروانه من آب شد آتش

ز سوز سینه پروانه من آب شد آتش
زسیر و دور من سرگشته چون گرداب شد آتش ۱

به داغ ازروی آتشناک او خوش می کنم دل را
شرر تسبیح باشد هرکه را محراب شد آتش ۲

ز بس خون گریه کرد از رشک روی آتشین او
چو رنگ لعل پنهان در دل خوناب شد آتش ۳

ز برق می کف خاکستری شد زهد خشک من
کتان بیجگر را پرتو مهتاب شد آتش ۴

اگر چه بود از روشن روانی شمع محفلها
ز آب دیده من گوهر نایاب شد آتش ۵

من عاجز عنان عمر مستعجل چسان گیرم
که از بس گرمی رفتار،این سیلاب شد آتش ۶

ز فیض کیمیای عشق آتش آب می گردد
گوارا بر سمندر چون شراب ناب شدآتش ۷

به همواری توان مغلوب کردن خصم سرکش را
که با چندین زبان، خامش به مشتی آب شد آتش ۸

گر از اسباب افزود آب روی دیگران صائب
دل آزاده را جمعیت اسباب شد آتش ۹