غزل ۴۹۲۷ - نشد روشن چراغم از عذار آتش اندودش

نشد روشن چراغم از عذار آتش اندودش
مگر چشمی دهم درموسم خط آب ازدودش ۱

اجابتهاست درطالع دعای دامن شب را
یکی صد شد امید من زخط عنبر آلودش ۲

دل سنگش کجا برتشنه دیدار می سوزد؟
سبکدستی که برمی آید از آیینه مقصودش ۳

به دوری از حریم اونشد قطع امید من
که برگردد به محفل شمع، چون خامش کنی زودش ۴

ز احسان نهانی جان سایل تازه می گردد
خوشا زخمی که سازد خنده پنهان نمکسودش ۵

مدان چون تنگدستان جهان محتاج عاشق را
که یاد از بی نیازی می دهد روی زر اندودش ۶

مزن مهر خموشی بر دهن آتش زبانان را
کز این روزن برآید دود چون سازند مسدودش ۷

بر همن ازحضور بت دل آسوده ای دارد
نباشد دل به جان آن راکه درغیب است معبودش ۸

چه بگشاید ز خلق سفله صائب، ما و درگاهی
که هر موری سلیمان می شود از سفره جودش ۹