غزل ۳۰۹۰ - بجه بجه ز جهان، تا شه جهان باشی

بِجِه بِجِه زِ جهان، تا شَهِ جهانْ باشی
شِکَر سِتان هَله، تا تو شِکَرسِتان باشی ۱

بِجِه بِجِه چو شِهاب از برایِ کُشتنِ دیو
چو زَ اخْتَری بِجَهی، قُطبِ آسْمان باشی ۲

چو عَزمِ بَحْر کُند نوح، کَشتی‌اَش باشی
رَوَد به چَرخْ مَسیحا، تو نردبان باشی ۳

گَهی چو عیسیِ مَریَم، طَبیبِ جان گَردی
گَهی چو موسیِ عِمْران رَوی، شَبان باشی ۴

زِ بَهرِ پُختنِ تو آتشی‌ست روحانی
چو پس جَهی چو زنان، خامِ قَلْتَبان باشی ۵

زِ آتش اَرْ نَگُریزی، تمامْ پُخته شَوی
چو نانِ پُخته، رئیس و عزیزِ خوان باشی ۶

چو خوان بَرآیی و اِخْوان تو را قَبول کنند
مِثالِ نانْ مَدَدِ جان شویّ و جان باشی ۷

اگر چه مَعدنِ رنجی، به صَبر، گَنج شَوی
اگر چه خانۀ عیبی، تو غَیب دان باشی ۸

من این بِگُفتم و از آسْمان نِدا آمد
به گوشِ جان که چُنین گَر شَوی، چُنان باشی ۹

خَمُش دَهان پِیِ آن است تا شِکَرخایی
نه آن که سُست فَکَندی، زَنَخ زَنان باشی ۱۰