غزل ۴۹۴۴ - چسان در بر کشم گستاخ چون پیراهن اندامش؟

چسان در بر کشم گستاخ چون پیراهن اندامش؟
که رنگ ازبوسه خورشید می بازد لب بامش ۱

چه آگاهی ز حال ما خمار آلودگان دارد؟
می آشامی که خالی برنمی گردد زلب جامش ۲

نهالی راکز او امید من چشم ثمر دارد
زبان مار می سازد نگه را، تلخ بادامش ۳

تمنای رهایی دارم از زلف گرهگیری
که از دلبستگی باد صبا شد عقده دامش ۴

چه گویم شکر این نعمت که آن بدخو نمی داند
که من از بوسه و پیغام خرسندم به دشنامش ۵

کیم من تانگردم خاک راه انتظار او؟
که برآتش نشاند پختگان راوعده خامش ۶

که دارد یادصائب این چنین آیینه رخساری؟
که پیراهن شود بال پری ازلطف اندامش ۷