غزل ۴۹۷۲ - عندلیبی که به دل هست ز غیرت خارش

عندلیبی که به دل هست ز غیرت خارش
نفس صبح قیامت دمد از منقارش ۱

از بهار چمن افروز چه گل خواهد چید؟
می پرستی که نباشد به گرو دستارش ۲

دست از پرورش شاخ امل کوته دار
کاین نهالی است که باشد گره دل بارش ۳

گلشنی راکه بود دیده گلچین در پی
مژه برهم نزند خار سر دیوارش ۴

حاصل نعمت دنیا همه زرق است و فریب
این درختی است که پوچ است سراسر بارش ۵

کیست امروز درین باغ بغیر از صائب ؟
عندلیبی که چکد خون دل ازمنقارش ۶