غزل ۴۹۷۴ - شد گلو سوزتر از خط لب همچون شکرش

شد گلو سوزتر از خط لب همچون شکرش
قیمتی گشت ازین گردیتیمی گهرش ۱

پسته می گشت نهان در دل شکر دایم
چون نهان شد به خط سبز لب چون شکرش؟ ۲

زلف وقت است که به چهره او خال شود
بس که پیچد به خود از غیرت موی کمرش ۳

گر چنین نشو و نما می کند آن تازه نهال
سرو چون سبزه خوابیده شودپی سپرش ۴

حاصلی نیست ازان نخل برومند مرا
تا نصیب لب و دندان که باشد ثمرش ۵

بلبلی راکه به بی برگ و نوایی آموخت
برگ گل ناخن الماس بود بر جگرش ۶

نتوان بست به زنجیر خود آرایان را
نعل طاوس درآتش بود ازبال وپرش ۷

عشق کرده است مرا برسر خوانی مهمان
که زجان سیر شدن هست کمین ما حضرش ۸

گر به گوهر رسد سنگ شکستی سهل است
وای برآن که شکستی رسد از هم گهرش ۹

صائب از بوسه آن لب، دهنی شیرین کن
تانگشته است نهان در پر طوطی شکرش ۱۰