غزل ۴۹۷۸ - شوختر می شود ازخواب گران، مژگانش

شوختر می شود ازخواب گران، مژگانش
چون فلاخن که کند سنگ سبک جولانش ۱

شهسواری که منم گردره جولانش
آفتاب ازمژه جاروب کند میدانش ۲

برگ آسایش ازین خاک سیه کاسه مجو
که بود از نفس سوختگان ریحانش ۳

مور صحرای قناعت دل شادی دارد
که بود دست سلیمان به نظر زندانش ۴

تهمت سرمه به آن چشم سیه،عین خطاست
سرمه گردی است که خیزد ز صف مژگانش ۵

می توان باعرق روی تو نسبت کردن
گوهری راکه زآیینه بود میدانش ۶

صفحه آینه راکاغذ سوزن زده کرد
تا چه باسینه مجروح کند مژگانش ۷

می رود آبله دست صدف دست بدست
رنج ما نیست که پامال کند دورانش ۸

عافیت می طلبی رو سر خود گیر که عشق
قهرمانی است که از دار بود چوگانش ۹

نظر تربیت از ابر ندارد صائب
گلستانی که منم بلبل خوش الحانش ۱۰