غزل ۴۹۸۰ - دلپذیرست چنان پسته شکرشکنش

دلپذیرست چنان پسته شکرشکنش
که رسد پیشتر از گوش به دلها سخنش ۱

خط شبرنگ دمیده است ز لعل لب او؟
یا به خون چشم سیه کرده عقیق یمنش ۲

مرکز دایره عشرت جاوید شود
بوسه ای راکه فتد راه به کنج دهنش ۳

آفتابی است که از آب نماید دیدار
تن لرزنده سیمین ز ته پیرهنش ۴

در حریم صدفش گوهر بینایی نیست
دل هر کس که نیفتاده به چاه ذقنش ۵

اشک وآهش گهر و عنبر سارا گردد
هرکه چون شمع بودراه درآن انجمنش ۶

سرو قدی که من از جلوه او پامالم
آسمان سبزه خوابیده بود در چمنش ۷

مغز هرکس که ز فکر تو پریشان گردد
سنبل باغ بهشت است پریشان سخنش ۸

عاشقان منت آمد قاصد نکشند
که دهد رفتن دلها خبر ازآمدنش ۹

کی درآید به نظر آن تن سیمین، که شده است
پیرهن بال پریزاد ز لطف بدنش ۱۰

تا فتاده است به فکر سرکویش صائب
هست دلگیرتر از شام غریبان وطنش ۱۱