غزل ۴۹۸۲ - داغدار از عرق شرم شود نسرینش

داغدار از عرق شرم شود نسرینش
آب گردد ز اشارت بدن سیمینش ۱

بوی مشک ازنفس سوخته اش می آید
در دل هرکه کند ریشه خط مشکینش ۲

این چه لطف است که چون سرو شود مینارنگ
از بغل گیری آیینه تن سیمینش ۳

آب چون آینه رفتار فراموش کند
سایه برآب روان گر فکند تمکینش ۴

نتوان بافت بغیر از لب و دندان نگار
ماه عیدی که هم آغوش بودپروینش ۵

نه چنان چشم چو بادام تو تلخ افتاده است
که شکر خواب به افسانه کند شیرینش ۶

سینه اش کان بدخشان شود از باده لعل
هرکه از دست بود همچو سبو بالینش ۷

آتشی هست نهان در دل صائب که مدام
می چکد خون چو کباب ازنفس رنگینش ۸