غزل ۴۹۸۳ - ای فلکها ز فروغ رخ زیبای تو خوش

ای فلکها ز فروغ رخ زیبای تو خوش
عالم خاک هم از سایه بالای تو خوش ۱

چه بهشتی تو که چون کنج لب و گوشه چشم
نیست جایی که نباشد زسراپای تو خوش ۲

روزت از روز دگر خوشتر ونیکوتر باد
که شد امروز من از وعده فردای توخوش ۳

نیست ممکن که گشاید ز تماشای بهشت
دل هرکس که نگردد ز تماشای تو خوش ۴

فیض درابر سیاه و دل شب می باشد
می شود وقت دل از زلف سمن سای تو خوش ۵

فارغ ازعذر ستم باش که درمشرب ما
هست چون لطف بجا، رنجش بیجای توخوش ۶

چون مه عید به انگشت نمایندش خلق
لب هرکس شود از لعل شکر خای تو خوش ۷

چیست دربار توای تاجر کنعان، که شده است
دل یک شهر زاندیشه سودای تو خوش ۸

چشم بددور زابری بلند تو که هست
چون مه عید دل خلق به ایمای تو خوش ۹

برتو صائب نمک عشق و جنون باد حلال
که مراوقت شد از شور سخنهای توخوش ۱۰