غزل ۴۹۹۳ - رفته پایم به گل از پرتو چشم تر خویش

رفته پایم به گل از پرتو چشم تر خویش
نخل شمعم که بود ریشه من در سر خویش ۱

بر نیایم ز قفس گر قفسم را شکنند
خجلم بس که ز کوتاهی بال و پر خویش ۲

چون گهرگرد یتیمی است لباسی که مراست
گرد می خیزد اگر دست زنم بر سر خویش ۳

ازگهر سنجی این جوهریان نزدیک است
که ز ساحل به صدف بازبرم گوهر خویش ۴

عالم از خامه شیرین سخنم پر شورست
نیستم نی که ببندم به گره شکر خویش ۵

تا خلافش به دل جمع توانم کردن
راه گفتار نبندم به نصیحتگر خویش ! ۶

به شکر خنده شادی گذرد ایامش
هرکه چون صبح به آفاق نبندد در خویش ۷

چه فتاده است در اندیشه سامان باشم؟
من که چون شاخ گل از خویش ندانم سر خویش ۸

صائب از شرم همان حلقه بیرون درم
سرو چون فاخته گر جا دهدم در بر خویش ۹