غزل ۵۰۰۳ - لطیفه ای عجب است این که لعل سیرابش

لطیفه ای عجب است این که لعل سیرابش
مدام می چکد وکم نمی شود آبش ۱

کسی که راه به بحر محیط وحدت برد
غریب نیست درآغوش دشت سیلابش ۲

چو مرده ای است که خوابانده اند در کافور
کسی که در شب مهتاب می برد خوابش ۳

چو تیر سخت کمان برون عارف
ز مسجدی که بود رو به خلق محرابش ۴

قدمی که خم شود از بار درد و غم صائب
نهنگ می کشد از بحر عشق قلابش ۵