غزل ۵۰۰۷ - چنین که گم شده در زلف پای تا به سرش

چنین که گم شده در زلف پای تا به سرش
به پیچ و تاب توان یافتن مگر کمرش ۱

به دور چهره او آتشین عذاری نیست
که همچو لاله گره نیست آه در جگرش ۲

ز سایه مژه پایش شود نگارآلود
اگر به دیده روشندلان فتد گذرش ۳

بنفشه رنگ شود یاسمین اندامش
اگر نسیم صبا تنگ آورد به برش ۴

ز دل اگر چه ترازو شد از سبکدستی
نیافت چاشنی خون زبان نیشترش ۵

اگر زنند رگش با خبر نمی گردد
کسی که گردش چشم تو کرد بیخبرش ۶

چنین که تنگ به عاشق گرفته، هیهات است
که مور خط نکند تنگ کار بر شکرش ۷

ز نوک آن مژه امروز می چکد آتش
مگر به آبله دل رسیده نیشترش ؟ ۸

مرا به شام فراقی فتاده کار که هست
ز آفتاب قیامت ستاره سحرش ۹

غم ازشکستن کشتی مخور به قلزم عشق
که هست شهپر توفیق موجه خطرش ۱۰

چه لاف قوت پرواز می زند عنقا؟
ز نقش ساده نگردیده است بال و پرش ۱۱

حریف گریه خونین نمی شود صائب
نزاکت که شکسته است شیشه در جگرش ؟ ۱۲