غزل ۵۰۲۰ - چراغ عشق نمی گردد از لحد خاموش

چراغ عشق نمی گردد از لحد خاموش
کی آتش جگر سنگ می شود خاموش؟ ۱

ز پند ناصح بی مغز ،عشق آسوده است
که بحر را نکند پرده ز بد خاموش ۲

چو شمع کشته نلرزد به زندگانی خویش
زبان هر که شد از حرف نیک و بد خاموش ۳

به گفتگوی تنک مایگان مبر غیرت
که زود می شود این سیل بی مدد خاموش ۴

ز رهگذار نفس تیره می شود دلها
ز هیچ آینه خجلت نمی کشد خاموش ۵

شکایت تو ز افلاک از درشتی توست
که خاک نرم بوددرته لگد خاموش ۶

ز قحط شیر مروت سپهر خشک مزاج
مرا به جنبش گهواره می کند خاموش ۷

چنان که طفل به تدریج می شود گویا
زبان عقل به تدریج می شود خاموش ۸

اگر نسیم دم عیسوی شود صائب
چو غنچه تن به شکفتن نمی دهد خاموش ۹