غزل ۵۰۱۹ - گرفت ازسرخم خشت پیر باده فروش

گرفت ازسرخم خشت پیر باده فروش
چراغ عیش برون آمد از ته سرپوش ۱

ز حرف تلخ ملامتگران نیندیشد
به گوش هرکه رسیده است بانگ نوشانوش ۲

هزار خرقه آلوده را به قیمت می
گرفت ازره انصاف پیر باده فروش ۳

زجوش کم نشود آب بحر ،دل خوش دار
مکن چودیگ تنک ظرف کوتهی درجوش ۴

به آفتاب رسانیده ایم پرتو را
ز باد صبح نگردد چراغ ماخاموش ۵

ترا که بهره زنوش است نیش چون زنبور
ازین چه سودکه داری هزار چشمه نوش؟ ۶

در آفتاب قیامت عرق نمی ریزد
ز بار خلق ندزدد کسی که اینجا دوش ۷

مخور به هیچ دل زار و هرچه خواهی خور
بپوش چشم خود از عیب و هرچه خواهی پوش ۸

ز جوش لاف دل چشمه ها تهی گردید
درین دو هفته که دریای مانشست ازجوش ۹

فغان که تشنه لبان سخن نمی دانند
که کار تیغ دو دم می کندلب خاموش ۱۰

خموش بگذر ازین خاکدان چو سایه ابر
مکن چو سیل ز پست و بلند راه خروش ۱۱

شراب تلخ کجا چاره تو خواهد کرد؟
تراکه ناله صائب نمی برد از هوش ۱۲