غزل ۵۰۲۱ - الف قدی که منم سینه چاک بالایش

الف قدی که منم سینه چاک بالایش
سپهر سبزه خوابیده ای است درپایش ۱

ز سایه سرو و صنوبر الف کشد برخاک
به هر چمن که کند جلوه قد رعنایش ۲

دل نظارگیان را ز جلوه آب کند
ازان همیشه بود تازه سرو بالایش ۳

چو مغزپسته نهان در شکر شود طوطی
به گفتگو چو درآید لب شکر خایش ۴

نظر به کنج دهانش که می تواندکرد؟
که خون بوسه زند جوش می زسیمایش ۵

ز گرد خانه خرابان جهان سیاه شود
به هر طرف که فتد چشم باده پیمایش ۶

شود ز حیرت سرشار، پای خواب آلود
فتد به چشم غزالی که چشم گیرایش ۷

به عرض حال دهن وانمی توانم کرد
که گیرد ازلب من حرف ،چشم گویایش ۸

غزاله ای که مرا کرده است صحرایی
سیاه خیمه لیلی است داغ سودایش ۹

مدام دور زند جام عاشقی صائب
که باشد ازدل پر خون خویش صهبایش ۱۰