غزل ۵۰۲۲ - گذشته است ز تعریف،قد رعنایش

گذشته است ز تعریف،قد رعنایش
الف کشد به زمین سرو پیش بالایش ۱

زسوزن مژه خویش چشم آن دارم
که چشم خویش بدوزم به چشم شهلایش ۲

حریف تلخی بادام چشم او که شود؟
تلافی ار ننماید لب شکرخایش ۳

به رنگ هاله فلکها تمام آغوشند
که سر زند ز افق ماه عالم آرایش ۴

همان حلاوت کنج دهان به کام رسد
به هرکجا که زنی بوسه از سراپایش ۵

ز انفعال فلاخن کند ترازو را
اگر به خانه زین بنگرد زلیخایش ۶

(فتدرهش به خیابان عمر جاویدان
چو سایه هرکه تواند فتاد درپایش ) ۷

مرا به گلشن جنت چه می بری صائب؟
فکنده است مرا دربهشت سودایش ۸