غزل ۵۰۲۷ - ز دل برون نرود چشم آشنا رویش

ز دل برون نرود چشم آشنا رویش
سری به دامن مجنون نهاده آهویش ۱

فکند از سر گردنکشان عالم خاک
کلاه عقل، تماشای طاق ابرویش ۲

ز خواب حیرت، آیینه راکند بیدار
اگر چنین شود ازمی عرق فشان رویش ۳

ز حال دل خبرم نیست، اینقدر دانم
که دست شانه نگارین برآمد ازمویش ۴

ز خواب مرگ چو گل تازه روی برخیزند
اگر به خاک شهیدان گذر کند بویش ۵

که دیده نافه ز آهو دونده ترباشد؟
که دیده زلف که باشد رساتر از بویش ؟ ۶

که آب می دهد از روی آتشینش چشم ؟
اگر عرق نکند پرده داری رویش ۷

ز بار دل کند آزاد سرو راصائب
در آن چمن که کند جلوه قد دلجویش ۸