هوش مصنوعی:
این متن شعری است که به زیباییهای طبیعت و عشق میپردازد و از مفاهیمی مانند رشک، تغافل، تحمل، و توکل سخن میگوید. شاعر از عناصر طبیعی مانند چمن، سنبل، و بلبل برای بیان احساسات خود استفاده کرده و به رابطه بین عاشق و معشوق اشاره میکند.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و ادبی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و استعارههای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
غزل ۵۰۲۹ - چمن برید به مقراض رشک، سنبل خویش
چمن برید به مقراض رشک، سنبل خویش
سرآمدی ز نکویان به زلف و کاکل خویش ۱
اگر چه هست لبت بی نیاز از پرسش
بپرس حال مرا گاهی از تغافل خویش ۲
فتادگی است که پشتش نمی رسد به زمین
به خصم خویش سوارم من ازتحمل خویش ۳
کمینه حکم شهنشاه عشق این حکم است
که گل پیاده رود در رکاب بلبل خویش ۴
چه نعمتی است درین راه پرخطر صائب
که بسته ایم گران، توشه توکل خویش ۵
سرآمدی ز نکویان به زلف و کاکل خویش ۱
اگر چه هست لبت بی نیاز از پرسش
بپرس حال مرا گاهی از تغافل خویش ۲
فتادگی است که پشتش نمی رسد به زمین
به خصم خویش سوارم من ازتحمل خویش ۳
کمینه حکم شهنشاه عشق این حکم است
که گل پیاده رود در رکاب بلبل خویش ۴
چه نعمتی است درین راه پرخطر صائب
که بسته ایم گران، توشه توکل خویش ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۲۹۹
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۵۰۲۸ - نهفته چون گنه از خلق دار طاعت خویش
گوهر بعدی:غزل ۵۰۳۰ - مکن خراش دل سنگ نیز پیشه خویش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
