غزل ۵۰۳۰ - مکن خراش دل سنگ نیز پیشه خویش

مکن خراش دل سنگ نیز پیشه خویش
که کشته می شوی آخر به زخم تیشه خویش ۱

زشرم صورت شیرین مرا میسر نیست
ز دور بوسه زدن بر دهان تیشه خویش ۲

مرا به دار فنای زمانه چون حلاج
بجز رسن نبود بهره ای ز پیشه خویش ۳

که غیر سبزه خط تو ای بهار امید
رسانده است در آتش به آب، ریشه خویش ؟ ۴

به لطف شیشه گر، امید من درست بود
ازان دریغ ندارم زسنگ شیشه خویش ۵

دوام خنده شادی چو غنچه یک دهن است
خوشم به تنگدلی با غم همیشه خویش ۶

چو پیش صرصر مرگ است کوه و کاه یکی
به سنگ خاره چه محکم کنیم ریشه خویش ؟ ۷

نمی رسد به غزالان فربه آسیبی
اگر ز پهلوی لاغر کنند بیشه خویش ۸

شدم به خوردن دل قانع از جهان صائب
چو شیر پا نگذارم برون ز بیشه خویش ۹