غزل ۵۰۳۳ - مکن به لهو و لعب صرف نوجوانی خویش

مکن به لهو و لعب صرف نوجوانی خویش
به خاک شوره مریز آب زندگانی خویش ۱

هوای نفس ز دست اختیار برده مرا
خجل چو موج سرابم ز خوش عنانی خویش ۲

نیم به خاطر صحرا چو گردباد گران
نفس چو راست کنم می برم گرانی خویش ۳

همان ز چشم حسودان مرانمکدان است
اگر خورم جگر خود زبی دهانی خویش ۴

درین جهان دل بی غم نمی شود پیدا
اگر برون دهم از دل غم نهانی خویش ۵

فغان که نیست بغیر از دریغ و افسوسی
به دست آنچه مرا مانده از جوانی خویش ۶

خجالت است نصیبم ز تنگدستیها
چو میهمان طفیلی زمیزبانی خویش ۷

به تار خود نبود هیچ عنکبوتی را
علاقه ای که تو داری به زندگانی خویش ۸

دلم همیشه دو نیم است چون قلم صائب
ز بس که منفعلم از سیه زبانی خویش ۹