غزل ۳۱۰۱ - کسی که باده خورد بامداد زین ساقی

کسی که باده خورَد بامْدادْ زین ساقی
خُمارِ چَشمِ خوشَش بین و فَهْم کُن باقی ۱

به ناشْتاب، سَعادت مرا رَسید شِتاب
چُنان که کعبه بیاید، به نَزدِ آفاقی ۲

بیا، حَیاتِ همه ساقیان، بِپِیما زود
شرابِ لَعْلِ خداییِّ خاصِ رواقی ۳

هزار جامْ پُر از زَهر داده بود فِراق
رَسید مَعدنِ تِریاق و کرد تِریاقی ۴

بیا که دولَتِ نو یافت از تو بَختِ جوان
بیا که خِلْعَتِ نو یافت از تو مُشتاقی ۵

چگونه خنده بِپوشَم؟ انارِ خَندانَم
نَبات و قَند نَتانَد نِمود سُمّاقی ۶

تویی که جُفت کُنی هر یَتیم را به مُراد
که هیچ جُفت نداری، به مَکْرُمَت، طاقی ۷

جهانِ لَهْو و لَعِب، کودکانه باده دَهَد
زِ توست مَستیِ بالِغ، که زَفتْ سَغْراقی ۸

به گِردِ خانهٔ دل، مارِ غَم‌‌ هَمی‌گَردد
بِکَنْد دیدهٔ ماران، زُمرّدِ راقی ۹

بَرآ، در آیِنِه شو، یا زِ پیشِ چَشمَم دور
که زنگِ قیصرِ روم و عَدوِّ اَحْداقی ۱۰

نِمایَد آیِنِه‌اَم عکسِ روی و قانِع نیست
صُوَر نِمایَد و بَخشَد مَزیدْ بَرّاقی ۱۱

ازین گُذَر کُن، کِامْروز تا به شبْ عیش است
خَراب و مَست دَریدیم، دَلْقِ زَرّاقی ۱۲

بِریز بر سَر و ریشَش سَبویِ میْ امروز
هر آن که دَم زَنَد از عقل و خوبْ اخلاقی ۱۳

چراغِ قَصرِ جهان، قیصرِ من است امروز
به بَرقِ عارضِ رومیّ و چَشمِ قَفْچاقی ۱۴

به بادِ باده پَراکَنده گشت ابرِ سُخَن
فِرست بادهٔ‌ بی‌ابر را، که رَزّاقی ۱۵