غزل ۵۰۵۶ - از خط نگشته سبز لب روح پرورش

از خط نگشته سبز لب روح پرورش
ننشسته است گرد یتیمی به گوهرش ۱

ازانفعال ،مشرق پروین شود رخش
گردد ز ساده لوحی اگر مه برابرش ۲

از چشم آفتاب کند جوی خون روان
درزیر زلف جلوه رخسار انورش ۳

رنگی ز بوی پیرهنش نیست باد را
از بس گرفته است قبا تنگ دربرش ۴

گر در خیال تیغ کند غمزه اش گذار
ابریشم بریده شود زلف جوهرش ۵

هر مطربی که درد دلش را فشرده است
سیلاب عقل و هوش بود نغمه ترش ۶

چون نخل پرشکوفه بود هرکه باد ست
بی سکه خرج خاک نشینان شود زرش ۷

چون صبر برشکنجه دام و قفس کند؟
آزاده ای که نقش گران است برپرش ۸

اندیشه شکر شکند نی به ناخنش
موری که کرد خاک قناعت توانگرش ۹

گر در سیاهی سخن آب حیات نیست
سبزست چون همیشه خط روح پرورش ؟ ۱۰

صائب به خنده هر که دهن باز می کند
چون گل به خرج باد رود زود دفترش ۱۱