غزل ۵۰۵۷ - شوخی که جلوه گاه بود دیده منش

شوخی که جلوه گاه بود دیده منش
چون طفل اشک، روی توان دید درتنش ۱

هر چند نیست قتل مرا احتیاج حکم
حکم بیاضیی گذرانده است گردنش ۲

پیداست همچو قبله نما از ته بلور
از سینه لطیف دل همچو آهنش ۳

آب حیات جامه به شبنم بدل کند
شاید که در لباس کند سیر گلشنش ۴

پای چراغ می شمرد آفتاب را
چشمی که کرد دیدن آن روی روشنش ۵

هرکس که دید سرو ترا درخرام ناز
در خواب نوبهار رود پای رفتنش ۶

مجنون که ناز از سگ لیلی نمی کشید
امروز خوابگاه غزال است دامنش ۷

صائب تلاش گلشن جنت چرا کند؟
آزاده ای که گوشه فقرست مسکنش ۸