غزل ۵۰۷۴ - حسن تو غافل است ز قدر و بهای خویش

حسن تو غافل است ز قدر و بهای خویش
آیینه را خبر نبود از صفای خویش ۱

چون شمع تا به خلوت او راه برده ام
صد بار دیده ام سر خود زیر پای خویش ۲

آمیخته است مستی و مستوریم به هم
افکنده ام به گردن مینا ردای خویش ۳

از هاله مه به حلقه ماتم نشسته است
شرمنده است پیش رخش از صفای خویش ۴

از بس که دل ز دیدنت از جای رفته است
تا روز بازخواست نیاید به جای خویش ۵

از بس به کار ما گره افکنده اند خلق
پهلو تهی کنیم ز بند قبای خویش ۶

تا چند پاسبانی عیب نهان کنم؟
یکبار پرده می کشم از عیبهای خویش ۷

رفتم که حلقه بر در بیگانگی زنم
شاید به این وسیله شوم آشنای خویش ۸

صائب مقیم گلشن فردوس گشته ام
تا محو کرده ام به رضایش رضای خویش ۹