غزل ۵۰۷۵ - رستم کسی بود که برآید به خوی خویش

رستم کسی بود که برآید به خوی خویش
در وقت احتیاج بگیرد گلوی خویش ۱

آبی است آبرو که نیاید به جوی باز
از تشنگی بسوز ومریز آبروی خویش ۲

هرکس که همچو صبح نفس راشمرده زد
پرنور کرد عالمی ازگفتگوی خویش ۳

بیدار شو به چشم تأمل نظاره کن
هر صبحدم درآینه حشر روی خویش ۴

صرصر به گرد من نرسد درگذشتگی
دلبستگی چو غنچه ندارم به بوی خویش ۵

زین بیش بحر را نتوان انتظار داد
چون سنگ می زنیم به قلب سبوی خویش ۶

فردا چو برق از آتش سوزان گذر کند
امروز هرکه بگذرد از آرزوی خویش ۷

صائب نصیب دشمن خونخوار ماشود
طرفی که بسته ایم ز جام و سبوی خویش ۸