غزل ۵۰۷۸ - فارغ ز تمنای جهان گذران باش

فارغ ز تمنای جهان گذران باش
بی داعیه چون دیده حیرت زدگان باش ۱

از راه تواضع به فلک رفت مسیحا
باذره تنزل کن و خورشید مکان باش ۲

زان پیش که ایام بهاران بسر آید
آماده پرواز چو اوراق خزان باش ۳

در حقه سربسته گذارند گهر را
خاموش نشین، محرم اسرار نهان باش ۴

آیینه خورشید شود دیده بیدار
چون شبنم گل تادم آخر نگران باش ۵

شد مخزن گوهر صدف از پاک دهانی
یک چند درین بحر تو هم پاک دهان باش ۶

سررشته میزان عدالت مده از دست
زنهار که با هرکه گران است گران باش ۷

جایی که به کردار بود قیمت مردم
صائب که ترا گفت که چون تیغ،زبان باش ؟ ۸