غزل ۵۰۸۰ - آن لاله عذاری که منم داغ و کبابش

آن لاله عذاری که منم داغ و کبابش
از خون جگر سوختگان است شرابش ۱

بیهوشیش از کاوش دل باز ندارد
چشمی که بود شوخ چو مژگان رگ خوابش ۲

این لنگر تمکین که به خود حسن سپرده است
مشکل که کند حلقه خط پا به رکابش ۳

از خانه به بازار صبوحی زده آید
حسنی که زآیینه بود عالم آبش ۴

چشمی که شود صیقلی باده روشن
از خشت سر خم بود آماده کتابش ۵