غزل ۵۰۸۴ - از رشته جان تاب برد موی میانش

از رشته جان تاب برد موی میانش
از رفتن دل آب خورد سرو روانش ۱

آن شاهسواری که منم دل نگرانش
تیری است که از خانه زین است کمانش ۲

چون نقطه موهوم که قسمت کندش هیچ
پوشیده تر از خنده شود راز دهانش ۳

در جلوه گهش زخم نمایان بود آغوش
ترکی که به شمشیر زند حرف،میانش ۴

از جلوه کند آب دل اهل نظر را
پیوسته ازان تازه بود سرو روانش ۵

از گرد لبش چون خط مشکین نشود دور
حرفی که ندانسته برآید ز دهانش ۶

از خانه آیینه صبوحی زده آید
از چشم خود آن کس که بود رطل گرانش ۷

گر تیغ زبانش نکند موی شکافی
مشکل که حدیثی به لب آید ز دهانش ۸

دارد چو هدف درخم من سخت کمانی
کز تیر کجی برد برون زور کمانش ۹

موری است کشیده است به بر تنگ شکررا
خالی که نمایان شده از کنج دهانش ۱۰

صائب چه خیال است که در دست من افتد
سیبی که سهیل است ز خونابه کشانش ۱۱