غزل ۵۰۸۵ - آن ترک که خون می چکد از تیغ نگاهش

آن ترک که خون می چکد از تیغ نگاهش
برقی است که از چشم بود ابر سیاهش ۱

این زخم نمایان من از شاهسواری است
کز سوده الماس بود گرد سپاهش ۲

طفلی به دلم پنجه فشرده است که باشد
خون دو جهان لاله ای از طرف کلاهش ۳

از سنبل آهش گل خورشید توان چید
برخرمن هردل که می زند برق نگاهش ۴

خورشید جهانتاب شود مردمک او
هر حلقه چشمی که شود هاله ماهش ۵

سیلی است خرامش که جهان خاروخس اوست
درحوصله کیست که گیرد سر راهش ؟ ۶

هر دانه دل کز نظر عشق خورد آب
تا خرمن افلاک رسد خوشه آهش ۷

درخواب به ریحان بهشتش نتوان کرد
چشمی که شود شیفته زلف سیاهش ۸

سیمین ذقنی برده دلم را که به یوسف
یک دم ندهد آب رسن بازی چاهش ۹

صائب شود ایمن ز شبیخون حوادث
هردل که شود آن شکن زلف پناهش ۱۰