غزل ۵۰۸۶ - جز چشم توای شوخ جانهاست فدایش

جز چشم توای شوخ جانهاست فدایش
بیمار ندیدم که توان مرد برایش ۱

ازحلقه به زنجیر محال است رسد نقص
کوتاه نگردد به گره زلف رسایش ۲

دربسته نازست سراپرده محمل
بیرون مرو ازراه به آواز درایش ۳

هر سو که رود،درحرم کعبه کند سیر
آن را که بود ازدل خود قبله نمایش ۴

بر هرکه فتد پرتو خورشید قناعت
دل تیره کند سایه اقبال همایش ۵

هرعقده مشکل که به ناخن نگشاید
از آه سحرگاه بود عقده گشایش ۶

چون عضو ز جا رفته، شود هرکه مسافر
بسیار خورد خون که فتد باز به جایش ۷

ازگوشه عزلت چه ضرورست برآید؟
صائب که زند موج پریزاد، سرایش ۸