غزل ۵۰۹۰ - سخن تانگردد چو موی میانش

سخن تانگردد چو موی میانش
محال است آید برون ازدهانش ۱

به مژگان دگر بازگشتن ندارد
نگاهی که افتد به سرو روانش ۲

ز بس لطف، چون رشته از عقد گوهر
نمایان بود مغز ازاستخوانش ۳

دل پر مرا خالی آن روز گردد
که از بوسه خالی کنم بوسه دانش ۴

مجویید اسلام ازان نامسلمان
که زنار باشد ز موی میانش ۵

مجرد زالفاظ گردد چو معنی
سخن تا برآید ز تنگ دهانش ۶

مرا برده ازراه بیرون عزیزی
که گل یک پیاده است از کاروانش ۷

منه تهمت گوشه گیری به عنقا
که از کوه قاف است سنگ نشانش ۸

دل سنگ شد آب صائب زآهم
نشد نرم گردد دل پاسبانش ۹