غزل ۵۰۹۱ - که یابد رهایی ز دام نگاهش ؟

که یابد رهایی ز دام نگاهش ؟
که یک حلقه اوست چشم سیاهش ۱

دل تنگ با جلوه اش چون برآید؟
گه گردون غباری است از جلوه گاهش ۲

کمر بسته چون بندگان بهر خدمت
مه از هاله پیش رخ همچو ماهش ۳

اگر آب گردد رهایی نیابد
به هر دل که پیچد زلف سیاهش ۴

زراندود شد چون خطوط شعاعی
خس و خار عالم زبرق نگاهش ۵

نکردند دلها دگر راست قامت
شکستند روزی که طرف کلاهش ۶

طلبکار اوراست چون تیغ پایی
که سنگ فسان می شود سنگ راهش ۷

چه گل چیند از سرکشی دست صائب ؟
که دامن ز گل می کشد خار راهش ۸