غزل ۵۰۹۲ - اگر چشم کافر فتد برلقایش

اگر چشم کافر فتد برلقایش
نیاید به لب غیر نام خدایش ۱

شود گریه شمع یاقوت احمر
به بزمی که افروزد از می لقایش ۲

زمین گیر سازد تماشاییان را
چو در جلوه آید قد دلربایش ۳

ز اندیشه آن تن نازپرور
چو فانوس دور استد از تن قبایش ۴

ز عیسی چه بگشاید آن خسته ای را
که بیماری چشم باشد دوایش ۵

برآرد سراز جیب دریای گوهر
دهد چون حباب آن که سر درهوایش ۶

چو آسودگی خواهی ازآسمانی
که بی آب، گردان بود آسیایش ۷

چنان کز کمان تیر صائب گریزد
ز خود می گریزد چنان آشنایش ۸