غزل ۵۰۹۹ - هر که خموش از شکایت است زبانش

هر که خموش از شکایت است زبانش
حلقه ذکر خفی است مهر دهانش ۱

وقت کسی خوش درین ریاض که باشد
چون گل رعنا یکی بهار و خزانش ۲

دست ز خوان سپهر سفله نگه دار
کز لب گورست خشکتر لب نانش ۳

زود سر سبز خود کند علف تیغ
هرکه نگردد حریف تیغ زبانش ۴

روی تو آیینه ای بود که چو خورشید
هم ز فروغ خودست آینه دانش ۵

بس که لطف اوفتاده آن تن سیمین
خار به پیراهن است از رگ جانش ۶

نقش پذیری شود زلوح دلش محو
دیده آیینه ای که شد نگرانش ۷

نرم نگردد به آفتاب قیامت
بس که فتاده است سخت پشت کمانش ۸

آه چه سازم که نیست جز الف آه
قسمت من از وصال موی میانش ۹

چون صدف ازآب گوهرست لبالب
دیده من از رخ ستاره فشانش ۱۰

پیش کریمان غیور لب نگشاید
صائب اگر پر گهر کنند دهانش ۱۱