غزل ۵۱۰۳ - بر دشمنان شمردم عیب نهانی خویش

بر دشمنان شمردم عیب نهانی خویش
خود را خلاص کردم از پاسبانی خویش ۱

خلق محمدی رابا زر که جمع کرده است؟
یارب که برخورد گل از زندگانی خویش ۲

ازتیشه حوادث از پای درنیایم
پشتم به کوه طورست از سخت جانی خویش ۳

درپیش چشم من گل خندید،سوختندش
چون صرف خنده سازم عهد جوانی خویش ۴

از فیض خامشیهاست رنگینی کلامم
چون غنچه صد زبانم از بی زبانی خویش ۵

خون من و می لعل بایکدیگر نجوشند
چون گل عزیز دارم رنگ خزانی خویش ۶

از طاق دل فکنده است آیینه را غرورش
خود هم ملال دارداز سر گرانی خویش ۷

دیدم که خاطرگل از من غبار دارد
چون شبنم سبکروح بردم گرانی خویش ۸

در دشت با سرابم در بحر یار آبم
چون موج در عذابم از خوش عنانی خویش ۹

صائب ز کاردانی در دام عقل افتاد
اینش سزا که نازد برکاردانی خویش ۱۰