غزل ۵۱۲۸ - هرکه گردید ز عبرت به تماشا قانع

هرکه گردید ز عبرت به تماشا قانع
به کف پوچ شد از گوهر دریا قانع ۱

زود عاجز شود از دیدن یوسف، چشمی
که به دیدار نگردد چو زلیخا قانع ۲

نتوان کرد به دیوار هوس را خرسند
طفل از باغ نگردد به تماشا قانع ۳

خاک در کاسه چشمی که ز کوته نظری
به نظر بازی آهوست زلیلی قانع ۴

هر زمان روی سخن در دگری نتوان کرد
طوطی ماست به یک آینه سیما قانع ۵

با کلام شکرین شکوه مکن ازتلخی
کز شکر شد به سخن طوطی گویاقانع ۶

هر سحر سرزند ازمشرق دیگر خورشید
چون به یک سینه شود داغ تو تنها قانع؟ ۷

هرکه با وسعت مشرب طرف زهد گرفت
به کف خاک شداز دامن صحرا قانع ۸

جای رحم است برآن فاخته کوته بین
که به یک سرو شد از عالم بالاقانع ۹

بی نیاز ازدر ابنای زمان شد صائب
شد فقیری که به دریوزه دلها قانع ۱۰