غزل ۵۱۳۱ - ز سیر باغ نگردد دل پریشان جمع

ز سیر باغ نگردد دل پریشان جمع
که خویش را نکند آب در گلستان جمع ۱

مرابه غنچه درین باغ رشک می آید
که بهر پاره شدن می کند گریبان جمع ۲

کمند طول امل درکشاکش است مدام
ز صید دل نشود طره پریشان جمع ۳

به روشنایی فهم از چراغ قانع شو
که این دوشمع نگردد به یک شبستان جمع ۴

مرا که بحر گهر ازکنار می گذرد
چرا کنم چو صدف آب چشم نیسان جمع ۵

مجو بلندی اگر رحمت آرزو داری
که می شود به زمینهای پست باران جمع ۶

تمام شب ز برای ذخیره فردا
کنم ز کوچه وبازار ،سنگ طفلان جمع ۷

چو گل شکفت محال است غنچه گردد باز
به هیچ حیله نگردد دل پریشان جمع ۸

ز موج حادثه مردان نمی روند از جا
که زیر تیغ کند کوه پابه دامان جمع ۹

کجا ز سیر پریشان ما خبر داری ؟
ترا که هست دل آهنین چوپیکان جمع ۱۰

بلاست دایره خلق چون وسیع افتاد
که دام و دد همه باشند دربیابان جمع ۱۱

به آفتاب جهانتاب می رسد صائب
چو شبنم آن که کند دل درین گلستان جمع ۱۲