غزل ۳۱۰۹ - کالی تیشی آیانسو، ای افندی چلبی

کالی تیشی آیانُسُو، ای اَفَنْدی چَلَبی
نیم شب بر بامِ مایی، تا کِه را می‌طَلَبی ۱

گَهْ سِیَه پوش و عَصا، که مَنَم کالویروس
گَهْ عِمامه و نیزه‌یی، که غَریبَم عَرَبی ۲

هرچه هستی ای امیر، سختْ مَستی شیرگیر
هر زبان خواهی بگو، خُسروا، شیرین لَبی ۳

اِرتِمی آغاپِسُو، کایِکاپَر تُرا
نورِ حَقّی یا حَقی، یا فرشته یا نَبی ۴

چون غَمِ دل می‌خورم، رَحْم بر دل می‌بَرَم
کِی دلِ مِسکین، چرا در چُنین تاب و تَبی؟ ۵

دلْ‌‌ هَمی‌گوید که تو از کجا، من از کجا؟
من دِلَم، تو قالَبی، رو‌‌ هَمی‌کَن قالَبی ۶

پوست‌‌ها را رنگ‌ها، مَغزها را ذوق‌ها
پوست‌‌ها با مغزها کِی کُند هم مَذهبی؟ ۷

کالی میرا لییری، پوستِن کالاستن
شبْ شما را روز شُد، نیست شب‌‌ها را شبی ۸

اشکِلِفیسْ چلپی، اِنْپا پیسوایلادُو
سَردَهی کُن لحظه‌یی، زان که شیرینْ مَشربی ۹

من خَمُش کردم، مرا‌ بی‌زبان تَعلیم دِهْ
آنْچ ازو لَرْزَد دلِ مشرقیّ و مغربی ۱۰