غزل ۵۱۳۳ - ز سوز عشق بود خارخار گریه شمع

ز سوز عشق بود خارخار گریه شمع
به دست شعله بود اختیار گریه شمع ۱

ز خاک سوخته پروانه را برانگیزد
بنفشه وار، هوای بهار گریه شمع ۲

بیا که تا تو چو گل رفته ای ز بزم برون
ز هم نمی گسلد پود وتار گریه شمع ۳

اگر چه دورم ازان بزم، می توانم داد
حساب خنده گل با شمار گریه شمع ۴

خبر نداشتم از شعله های بی زنهار
به آب راند مرا جویبار گریه شمع ۵

چه شود ازین که بلندست دامن فانوس؟
چو هیچ وقت نیامد به کار گریه شمع ۶

حذر زگریه آتش عنان صائب کن
که نیست گریه او در شمار گریه شمع ۷