غزل ۵۱۳۶ - منم به نکهت خشکی ز بوستان قانع

منم به نکهت خشکی ز بوستان قانع
ز وصل گل به خس و خار آشیان قانع ۱

درون خانه شکارش آماده است
کسی که گشت به خمیازه چون کمان قانع ۲

زبان دراز بود، هرکه همچو تیغ شود
به خون ز نعمت الوان این جهان قانع ۳

چرا طفیلی زاغ سیاه کاسه شود؟
کسی که همچو هما شد به استخوان قانع ۴

به سیم ، دامن یوسف ز دست نتوان داد
ازان جهان نتوان شد به این جهان قانع ۵

همیشه بر لب بام خطر بود درخواب
ز صدر هرکه نگردد به آستان قانع ۶

ز آب خضر حیات ابد تمنا کن
مشو ز تیغ شهادت به نیم جان قانع ۷

شود خزینه اسرار سینه اش صائب
کسی که شد به لب خامش ازبیان قانع ۸