غزل ۵۱۵۰ - شده است هرسو برتنم فتیله داغ

شده است هرسو برتنم فتیله داغ
که خانه زاد بود عشق را وسیله داغ ۱

دگر که دست گذارد مرا به دل، که شده است
ز سوز سینه هرانگشت من فتیله داغ ۲

چنان که چشم غزالان محیط مجنون شد
چنان گرفته مرا درمیان قبیله داغ ۳

به آن رسیده که انگشت زینهار شود
ز سوز سینه خونگرم من فتیله داغ ۴

چنان که در ظلمات آب زندگی است نهان
بود به زیر سیاهی مرا جمیله داغ ۵

ستاره سوخته ای همچو من ندارد عشق
که تار بخیه به زخمم شود فتیله داغ ۶

به ما سیاهی بیهوده لاله گو مفروش
کز اهل درد نگردد کسی به حیله داغ ۷

ز دودمان فتیله است رشته جانم
که داغ کردن من می شود وسیله داغ ۸

ز دوری تو چنان بزم عیش افسرده است
که پنبه بر سر میناست چون فتیله داغ ۹

فضای سینه من صائب از توجه عشق
چو لاله زار بهشت است پر جمیله داغ ۱۰